مردی که تعطیلی کار و خدمت، سخت ترین دوران بیماری‌اش بود!

به گزارش روابط عمومی مرکز آموزشی پژوهشی و درمانی کوثر سمنان؛ دوران پر فراز و نشیب مدیریت و مقابله با کرونا ویروس سراسر فداکاری و تلاش و خاطره بود، خواندن مجاهدت کادر بهداشت و درمان در این عرصه پر مخاطره خالی از لطف نیست. مصاحبه پیش رو با یکی دیگر از اعضای پرتلاش خانواده دانشگاه علوم پزشکی استان سمنان، علی شاطری مسئول خــدمات مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی کوثر می باشد که در 15 شهریورماه سال 1399انجام شده است.

آقای شاطری لطفا خودتان را بیشتر معرفی بفرمایید:

بسم‌الله الرحمن الرحیم، علی شاطری هستم مسئول خدمات بیمارستان کوثر، حدودا از بیست و سوم اسفند ماه، از موقعی که کرونا شدت گرفت در بیمارستان کوثر کاملا مستقر شدیم و بخش آی سی یو کرونا در قسمت دیالیز سابق بیمارستان کوثر فعالیت داشت و بخش های دیگر هم تبدیل به بخش کرونا شدند.

چیزی که بیشتر به ذهنم می رسد همکارمان آقای ناظری پور است. شهید ناظری پور و آدم کاملا فعالی هم بود که خودش هم  متاسفانه بیماری را گرفت و یک شب هم با من تماس گرفته بود و می گفت که به شدت تب و لرز دارد و قرص سرماخوردگی استفاده کرده است، چون هوا سرد بود فکر می کرد بخاطر سرما خوردگی است، ولی همان شب بستری شد. متأسفانه تقریبا ده، دوازده روز در آی سی یو کرونا بستری شد و سپس شهید شد.

 آقای شاطری از روزهایی بفرمایید که تازه متوجه شدید که کرونا وارد کشور شده است، چه حس و حالی داشتید؟

 تا زمانی که کاملا با کرونا ویروس روبه رو نشده بودیم این قدر این بیماری را نمی شناختیم، زمانی که خودم متوجه سختی این بیماری شدم که دیدم در آی سی یو کرونا  فوتی داریم  و متوجه شدم که همکاران برای حمل این درگذشتگان باید حتما  لباس سفید محافظ را به تن کنند، ماسک N 95 بزنند اینها شدت قضیه را بیشتر برای ما ملموس کرد. و ما متوجه شدیم که واقعا چه بیماری خطر ناکی است و با کسی هم رودربایستی ندارد یعنی پزشک، پرستار، بهکار و افراد عادی هم نمی شناسد. برای هر کسی شاید این اتفاق بیافتد.

افرادی که لباس محافظ می پوشند کارشان سخت تر هم می شود، صحبت کردن سخت می شود و باید باصدای بلند حرف بزنند و به راحتی نمی توانند از بخش بیرون بیایند و یک شیفت کامل را در بخش می مانند. من یا آقای نوروزی (جانشین مسئول خدمات بیمارستان ) بنابر کارهایی که انجام می دادیم از لباس محافظ استفاده می کردیم و به همکاران سر می زدیم ببینیم چه چیزی نیاز دارند. خب ما هم نگران می شدیم که مبادا ناقل باشیم بنابراین من در خانه هم اتاقم را جدا کرده بودم تا برخورد کمتری با اعضای خانواده داشته باشم و حتی غذا هم جدا از خانواده می خوردم. البته من هم درگیر بیماری شدم ولی شدت آن زیاد نبود و خدا را شکر رفع شد.

از روزهایی که خودتان درگیر بیماری شدید بفرمایید.

با یکی از همکاران هماهنگ کردیم و رفتیم مرکز بهداشت آزمایش دادیم چون احساس بدن درد داشتم، ولی فکر می کردم بخاطر فعالیت بدنی و اسباب کشی اینطور شده ام. جواب آزمایش من مثبت شد و مجبور شدم در خانه بمانم که این سخت ترین بخش دوران بیماری من بود!

چون من عادت داشتم همیشه فعال باشم و کار کنم.در این پنج روز استرس داشتم که قرار است چه اتفاقی بیافتد: تب کنم، سرفه کنم، حالا ریه هایم درگیر شود، این که شکر خدا به خیر گذشت و آن قدر شدت نداشت و شکر خدا خوبم.

فشار کاری در دوران کرونا چطور بود و چطور آن را مدیریت می کردید؟

با توجه به اینکه بیمارستان کوثر شده بود مرکز پذیرش بیماران کرونا و خب فشار کاری بیشتر شده بود، حجم کاری زیادی بر روی بچه‌های بهکار بود، البته تمامی همکاران حجم کاری زیادی را تحمل می کردند اما همکاران بهکار ما واقعا با دل و جان در آن شرایط خدمت می کردند. کار بسیار سختی هم که انجام شد جابجایی های بیمارستان کوثر بود، مثلا بخش جراحی و اتاق عمل به بیمارستان امیر المومنین (ع)، منتقل شد و بعد از چند ماه دوباره برگشت و جابجایی بخش دیالیز و روان. این جابجایی‌ها سخت بود و بیشتر از همه نگران این بودیم که به تجهیزات مان صدمه وارد نشود.

تنها چیزی که الان سخت هست رفت و آمد به قسمت کرونا است که با بیمارستان فاصله دارد و برای همکاران سخت است. رساندن تجهیزات مورد نیاز همکاران بخش کرونا را و خارج کردن وسایل و ملحفه و لباسهایی که باید ضدعفونی و تمیز شوند همه و همه کارهایی است که در طول روز انجام می شود و همکاران تمام تلاششان را می کنند و همکارانمان در بخش کرونا خدا را شکر از فعالیت همکاران بهکار راضی هستند. یکی از همکاران بنام آقای میرکمالی، همکاری عالی داشتند، حتی ماشین خراب شده بود با وسیله شخصی خودش، کار جابجایی را انجام می داد. خیلی از همکاران دیگر هم همین کار را کردند. همین طور آقای نوروزی که سپاسگزار همراهی همیشگی ایشان هستم و در سخت ترین شرایط فعال و همراه بودند.

خانواده چطور از شما حمایت می کردند تا در این شرایط سخت کار کنید؟

خانواده من چون با شرایط کاری من قبلا آشنا بودن که من صبح از خانه بیرون می آمدم و تقریبا هشت و نیم، نه شب از سرکار بر می گشتم، الان با اینکه حضورم در محیط کار بیشتر شده بندگان خدا اعتراضی نمی کنند، البته خب الان بخاطر شرایط کرونا نگران هستند. فقط تنها چیزی که هر روز به من می گویند این است که احتیاط کنیم.

این جابجایی هایی که در بیمارستان اتفاق افتاد و همین طور باید بخش کرونا هم پشتیبانی می شد و تجهیزات و غیره فراهم می شد که وقفه ناپذیر بود. چطور این کارها با هماهنگی پیش رفت؟

همکاران خیلی کمک کردند، خب بابت بخش جراحی آقای علی بابائی با بسیج هماهنگ کردند، نیروهای بسیج آمدند برای کمک. در بیمارستان کوثر هم که بخش آی سی یو کرونا را می خواستند انتقال بدهند، همکاران بیمارستان واقعا تلاش کردند که جای تقدیر و تشکر دارد. ما شیفت ها را تعطیل نکردیم و به بچه‌ها برنامه دادیم، سعی کردیم کار با دقت و هماهنگی پیش برود و خب البته جابجایی تجهیزات بسیار سخت بود. آقای دکتر معماریان هم از همه‌ بچه‌ها قدردانی و تشکر کرد.

 همکاری بقیه ارگان ها را با حوزه خودتان چطور دیدید؟

همکاری سپاه  و بسیج در جابجایی فوق‌العاده بود با خودروهایی که آورده بودند، با افرادی که آمده بودند خیلی کاربردی بود. از حوزه‌ ی علمیه و بچه‌های جهادگر بابت بخش کرونا و آی سی یو کرونا و حتی سلف سرویس و آب میوه هایی که می گرفتند و می آوردند و خودشان توزیع می کردند و جهادگرهایی بودند که با همسرشان آمده بودند، مثلا خانم ها می رفتند در بخش خانم ها کمک می کردند، از غذا دادن تا استحمام کردن بیماران کمک می کردند یعنی واقعا برای ما یک همراه بودند، الان هم هستند، واقعا زحمت می کشند، به هر نوعی که شده کمک می کنند.

سخن پایانی...

انشاالله موفق باشید، پایدار و همیشه همراه باشید. من هم از زحمات همکاران در روابط عمومی بسیار سپاسگزارم در طول این مدت خیلی زحمت کشیدید، شرمنده کردید واقعا شرایطی را در بیمارستان بوجود آوردید که دوستان همه آرامش داشته باشند.

مصاحبه و ویرایش کننده: مارال صمصامی کارشناس روابط عمومی دانشگاه

پیاده کننده: سکینه عبدالهی